Interpretacja wizji

Wtedy zrozumiałem tę wizję. Było to dosyć jasne. Morze to ocean życia - morze ludzkiej egzystencji. Błyskawice to iskry przejmującej prawdy pochodzącej od tronu Boga. Gromy to odległe echo Bożego gniewu. Rzesze ludzi, którzy piszczeli i zmagali się w agonii we wzburzonych wodach, były tysiącami tysięcy biednych grzeszników z każdego pokolenia, języka i narodu.

Jakże to może było czarne! I co za rzesze biednych i bogatych, wykształconych i niewykształconych znajdowały się w nim, wszyscy tak różnie pojmujący okoliczności i warunki, jednak tak podobni w jednej rzeczy - wszyscy grzeszni przed Bogiem, powstrzymywani przez swą nieprawość, zafascynowani jakimś idolem, niewolnicy diabelskich pożądliwości, oszukani przez okrutnego nieprzyjaciela z bezkresnej otchłani!

Byli oni podobni nie tylko w swej niegodziwości, ale także, jeżeli nie zostali uratowani, w tym, że tonęli idąc w dół do tego samego miejsca. Ta wielka, ochraniająca skała reprezentowała Kalwarię i ludzie znajdujący się na niej byli uratowani. Sposób, w jaki pożytkowali swoją energię, dary i czas, pokazywał zajęcia tych, którzy uznają się za uratowanych, wybawionych od grzechu i piekła, by być naśladowcami Jezusa Chrystusa.

Owa garstka zapalczywych, zdeterminowanych ratowników to żołnierze zbawienia. Potężna Istota zaś to Syn Boży, ten sam wczoraj, dziś i na wieki, który wciąż zmaga się, by zbawić ginące rzesze z tego okropnego dołu zagłady. Jego głos jest wciąż słyszany ponad muzyką, maszynami i buntem życia, wzywa On uratowanych, by przyszli i pomogli Mu zbawić świat.

Czy pójdziesz?

Moi przyjaciele, to wy jesteście uratowani z wody, jesteście na skale. On jest w ciemnym morzu wzywając was, abyście przyszli Mu pomóc. Czy pójdziecie? Rozszalałe morze życia zapełnione ginącymi duszami kotłuje się aż do miejsca, w którym stoicie.

Jezus Chrystus, Syn Boży, jest w samym środku tej ginącej rzeszy, zmagając się, by im pomóc. On wzywa ciebie, byś wskoczył do morza, abyś natychmiast przeszedł na Jego stronę, pomagając Mu w Jego świętej walce. Czy wskoczysz? Czy pójdziesz i poddasz się całkowicie Jemu? Czy ty, który jeszcze ociągasz się na brzegu, odłożysz swą dumę, troskę o opinię, umiłowanie wszystkiego co proste i inne samolubne upodobania, do których byłeś tak długo przywiązany i pobiegniesz, by ratować rzeszę ginących dusz?

Czyż to kłębiące się morze nie wygląda groźnie? Oczywiście, że tak. Nie ma wątpliwości, że ten czyn będzie dla ciebie, jak i dla innych podejmujących to wyzwanie, oznaczał trudności, ból i cierpienie. Dla niektórych może to znaczyć nawet więcej - śmierć. Ten, który cię wzywa do morza wie jednak, co to będzie oznaczać, a ciągle nawołuje i zachęca ciebie i mnie, by pójść.

Wystarczająco długo zadowalaliśmy się bezpieczną religią. Mieliśmy już przyjemne odczucia, przyjemne pieśni, przyjemne spotkania i przyjemne pomysły. Było już wiele szczęścia, wiele klaskania w dłonie i bardzo wiele nieba na ziemi. Ale teraz musimy iść do Boga i powiedzieć Mu, że jesteśmy przygotowani, by, jeżeli to konieczne, odwrócić się od tego wszystkiego i że chcemy spędzić resztę życia zajmując się tymi ginącymi rzeszami, niezależnie od ceny.

Pójście na dół, do ginących - to nasze powołanie. Nasze szczęście w tym czasie będzie się składać z udziału w ich cierpieniu, nasza łatwość będzie dzieleniem ich bólu, nasza korona noszeniem ich krzyża, a nasze niebo będzie wchodzeniem w same bramy piekielne, by ich ratować..

Pójdziesz?